Veljko Nikitović pracował w Arce Gdynia w latach 2024-2026. Tuż przed zakończeniem sezonu 2025/2026 odszedł do Motoru Lublin, w którym spędził zaledwie cztery i pół miesiąca. Serb od 30 września pozostaje bez zatrudnienia. Na łamach dziennika Transfery.info opowiedział pokrótce o swoim dwuletnim pobycie w Trójmieście. Jak sam przyznaje, ma do siebie duże pretensje o to, że nie zdecydował się na przedłużenie umowy z gdynianami.

Przytaczamy ciekawe fragmenty wywiadu.

Gdyby mógł pan cofnąć czas, odszedłby pan jeszcze raz z Arki Gdynia i przeszedł do Motoru?
Nie. Zdecydowanie nie.

W rundzie wiosennej poprzedniej kampanii sporo się mówiło o tym, jakoby Nikitović w swych ostatnich miesiącach w Gdyni myślał już tylko o Motorze. Sam zainteresowany bije się w pierś: Popełniłem duży błąd i do końca życia będę miał o to do siebie pretensje.  Mój duży błąd jest taki, że nie przedłużyłem kontraktu z Arką. To największy błąd w moim życiu zawodowym. Czy siedzi to we mnie? Tak, popełniłem błąd. I powiem jeszcze raz - do nikogo nie mam żadnych pretensji. Mam je tylko do siebie, bo nie posłuchałem mądrzejszych. Wina jest moja - przyznał.

Z czego jest pan najbardziej dumny, jeśli chodzi o pracę w Arce?
- Można to podzielić na dwie części. Myślę, że za moich czasów organizacyjnie podnieśliśmy klub na odpowiedni poziom. Wiadomo, że muszę być dumny z awansu, który zrobiliśmy. Jakby tak popatrzeć czysto kalendarzowo, awansów nie robiło się w Arce tak łatwo. Ludziom, którzy byli przede mną, to się nie udało. Mocno wierzę, że po tym sezonie klub wróci do Ekstraklasy. Powodem do dumy jest też dwóch zawodników, których później Arka wytransferowała. Patrząc na to, jak rozwija się Kamil Jakubczyk i na moment, który ma Oskar Kubiak, to transfery z moich czasów, z których jestem dumny. Ale muszę też wspomnieć o zawodnikach, którzy w Arce, powiedzmy, nie dali rady, a poodchodzili do innych klubów i wiedzie im się dobrze. Mam tutaj na myśli na przykład Nazarija Rusyna, który trafił do Karpat Lwów i strzela gole. Percan zdobywa bramki dla Córdoby na poziomie drugiej ligi hiszpańskiej. Luis Perea poszedł do Olimpiji Lublana, dużego słoweńskiego klubu, gra. Wielu zawodników, którzy odeszli z Arki, bardzo dobrze sobie radzi.

Angaż Jakubczyka był w 110 procentach mój, bo chłopak miał trafić na testy do Górnika Łęczna, ale dołączył do Arki, do której się przeniosłem. W poprzednim sezonie zrobił furorę w Ekstraklasie, czego efektem był duży transfer do Korony Kielce. Z Kubiakiem sytuacja była taka i chcę to podkreślić, że to nie ja go odkryłem. Dostałem po prostu informację od Adama Krakowskiego i Kuby Mazana, jego agentów, że jest taki zawodnik i warto byłoby pojechać go obejrzeć. Pojechałem i po jednym meczu Wdy Świecie powiedziałem prezesowi Pertkiewiczowi, że trzeba go brać i zapłacić ekwiwalent, bo kończy mu się kontrakt. Cieszę się z tej decyzji, ale nie zapominajmy w tej historii o Adamie Krakowskim, a szczególnie o Kubie Mazanie, który jest patologicznie zakochany w Arce. Dużo przy tym zrobili.

Dyrektor otrzymał również pytanie o to, czy trudno było dogadać się z Sokołem w sprawie skrócenia wypożyczenia Oskara.
Opowiem może od początku. Oskar dzięki Bogu trafił do Arki, która zapłaciła określoną kwotę Wdzie Świecie za jego wyszkolenie. Po awansie pojechał z nami na obóz do Gniewina. Prezentował się na nim solidnie, ale sam ze swoimi agentami widział, podobnie jak my, że być może przeskok z III ligi od razu do Ekstraklasy będzie dla niego zbyt duży. Wiele klubów dzwoniło i się o niego pytało. Usiedliśmy wtedy z Oskarem i Kubą Mazanem. Sam Oskar bardzo chciał trafić do Sokoła Kleczew, między innymi dlatego, że to było blisko jego domu. Zależało mu na tym, żeby być blisko swojej mamy. Poza tym bardzo chciał go trener Pozorski. Jeździłem na sporo meczów Oskara i byliśmy w kontakcie. Pytałem, jak się czuje i trenuje. Mieliśmy też wszystkie jego dane z Sokoła. Strzelał gole jak na zawołanie. Miał to do siebie, że nawet jeśli nie rozgrywał jakiegoś wybitnego meczu, potrafił zdobyć jedną czy drugą bramkę. Pamiętam spotkanie z Chojniczanką Chojnice. Nie grał nawet dobrego spotkania, ale strzelił gola.

Po rundzie usiedliśmy z trenerem Dawidem Szwargą. Gdy wiedzieliśmy, że będziemy grali 3-4-3 i potrzebujemy na lewą stronę wahadłowego z lewą nogą, odpaliliśmy znowu Oskara i zobaczyliśmy to, co nam pasowało. Oskar był wypożyczony na rok i nie mieliśmy możliwości, by automatycznie skrócić to zimą. Porozmawiałem wtedy z prezesem Sokoła i trenerem Pozorskim. Dałem im do zrozumienia, że chcieliśmy wziąć go do Turcji, sprawdzić, czy będzie to wyglądało tak, jak myślimy. Na obozie Oskar wyglądał fantastycznie. W jego trakcie podjęliśmy decyzję, że trzeba zrobić wszystko, by to wypożyczenie skrócić. To nie były łatwe rozmowy, ponieważ trenerowi Pozorskiemu zależało na tym, by u nich został. Był najlepszym zawodnikiem i dawał im liczby. W końcu jednak dogadaliśmy się, Arka zapłaciła określoną kwotę i tak ta historia pisała się dalej. W pierwszym meczu Oskar jeszcze nie zagrał, ale później na Pogoni Szczecin dostał blisko 30 minut. Zaprezentował się z dobrej strony i trener Szwarga na niego postawił, o czym wcześniej długo rozmawialiśmy. Wszyscy wiemy, co wydarzyło się później.

Oskar jest chłopakiem przykładnym. Chciałbym, żeby mój syn był poza boiskiem taki jak on. Był przygotowany na każdą szansę, jaką dostał. Jak to mówił świętej pamięci trener Magiera, szansa prędzej czy później przyjdzie, kwestia tylko tego, czy właśnie w tym momencie będziesz gotowy. Oskar pracował i był tak skupiony, sfokusowany na tym wszystkim, że w momencie, gdy dostał szansę, był gotowy ją złapać, a następnie nie oddał już swojej pozycji. Bardzo fajny chłopak. Trzeba powiedzieć jasno - z bardzo biednej rodziny. To super historia, z której można by napisać scenariusz na film. To, co się z nim teraz dzieje, jest czymś fantastycznym. Wiem jednocześnie, że nie jest to chłopak, który będzie latał w chmurach. Dalej będzie skupiony na pracy. Podczas indywidualnych analiz ze sztabem szkoleniowym Arki nigdy nie było tak, że miał do kogoś pretensje o to, że ktoś mu się nie pokazał albo zrobił coś źle. Zawsze skupiał się na tym, co sam mógł zrobić lepiej. Tak to powinno wyglądać.

Serb nie chciał zdradzać kwoty, jaką Sokół otrzymał za przedterminowe odesłanie Kubiaka: Nie chciałbym jej zdradzać, ale prezes Pertkiewicz wyczuł pismo nosem i też zauważył, że może się ona bardzo szybko zwrócić. Zwróciła się wielokrotnie, tak podejrzewam.

Veljko Nikitović, który – jak sam przyznaje – nie spieszy się z podjęciem nowego wyzwania, na koniec skierował kilka ciepłych słów w stronę gdyńskiego klubu. Został przy tym zapytany o potencjalną chęć powrotu do Arki: Arka Gdynia ma obecnie bardzo dobrego dyrektora sportowego. Jest klubem, który powinien być w Ekstraklasie, czego mu życzę. Mam nadzieję, że uda się wywalczyć awans już w tym sezonie. Na pewno mają teraz cięższy moment, ale głęboko wierzę w to, że z niego wyjdą i powalczą o Ekstraklasę - podsumował 46-latek.